ای که تابیده به من گرمی خورشیدنگاهت

ای که چشمم همه شب خیره به درمانده براهت

چه بگویم ز تو ای آنکه ببردی غم من را

برکت هست دراین خانه که پیچیده صدایت

شب وروزت همه بارنج ومشقت سپری شد

بازهم تکیه گهی با کمر و قد دوتایت

پیرگشتی به جوانی ونکردی تو شکایت

صدف و در و گهر نیست برابر به بهایت

پدرم دست تو گویای نیایش همه عمراست

بوسه بردست توبایدبزنم جان به فدایت

فرزانه